فقط باد می تواند
از آبشار موی تو بی مکث بگذرد.
همین دلیل
برای هدایت و حافظ
کافی ست.
اسفند ۱۳۹۰
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم اردیبهشت 1391ساعت 8:6 توسط مهدی ایمانی مهر
|
امروز
برای بهتر بودن خوب است.
می گویند اتفاقاتی در جریان بوده
... اوضاع سهام بد نیست
اسب ها آزادند و مقامات
مالیات بسته اند به دروغ
و از امروز، حکم
حکم خداست...
اما من در جریان نیستم.
گواه من
صدای بوق ممتد ماشین ها
و ماهی که هنوز
از پشت پیچ نیایش پیداست.
بی خیال رفیق!
ما خوبیم...
و دیوانگی شغل انبیاست.
تهران- حوالی یلدا- امسال
روزش یادم نیست
اما شب بود...
+ نوشته شده در یکشنبه هجدهم دی 1390ساعت 8:20 توسط مهدی ایمانی مهر
|
«ز تو هر هدیه که بردم، به خیال تو سپردم...»
مولانا
تا آخرین پرنده
بر شاخه های خشکسالی
تا کشف کوری
در چشمان دوخته بر در
و نشستن آخرین هم قطار
در فرودگاه های دور خوشبختی
هنوز
فکر می کنم تنها نمانده ایم...
من و
رادیوی پدر بزرگ...
و خستگی.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم آذر 1390ساعت 8:18 توسط مهدی ایمانی مهر
|
ضلع اول این مثلث
بی دلیل
تقدیم به صادق اسماعیلی
تا زنده باشم و اضلاعی دیگر دست و پا کنم...
حرف آخر در گلوی پرنده
به چینه دان افتاد
وقت پر پر زدن
در مختصات روبروی آینه...
این طرف اما من
با پرنده ای مریض بر دوشم
رهسپار دریاهایی پر خط و نشان
و در برابر
همان جزیره ی نا آرام
با سِرمه دوز اقیانوس
بر چین چین دامنش
***
فانوسی روشن شد.
خواب
از چشمهایمان لنگر کشید
و قطب نما
هزار بار دور خودش چرخید.
روبرو / ...دریا
در خود نهنگ داشت
که موج بر می داشت
من اما
فقط بودم
با خیالاتم
و پرنده ...
:همین که پرنده بخواند
دوباره باد
به جریان خواهد افتاد
و بازوهایم پارو خواهد زد
سوار بر موج
تا ترکیب ماسه و موهایم
صبح رسیدن به ساحل
عکسی باشد /
در ابتدای خبر...
اما در هیچکدام از بطری ها
خبری از بندر نبود
و در هوا
هیچ نشانی
از تغییر
بیداری سنگینی بود.
جیوه بیداد میکرد و تصاویر
از حقیقت خود نزدیکتر پرسه می زدند.
پرنده درد بازویش دوباره عود کرد...
من دندان بر جگر گذاشتم
تا معجزه ای قوت بگیرد.
***
صبح فردا
حجله ای روشن خواهد شد.
اجاق
کتابی را در خود فروخواهد کشید.
و دیرآمده باد
پرهای پرنده را
از روی زمین
ورق خواهد زد...
... از این افسانه
که من در خود دیدم.
تهران- بیست و چهارم مهر ماه ۱۳۹۰
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم مهر 1390ساعت 18:24 توسط مهدی ایمانی مهر
|
دلتنگی هایی بودیم
در تاریکی
دریغ هایی پنهان
که بیرون خلوت شان
فقط سلام می کنند و
خداحافظ ...
... شبیه کسانی
که هیچوقت
گریه نکرده اند.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم شهریور 1390ساعت 13:58 توسط مهدی ایمانی مهر
|
با دل
از آخرین گرفتگی..
رادیو گرافی اندوه
پشت میز صبحانه
از گره ی کور روسری
بر چارچوب در
از فرصتی برای سخن گفتن
با چارپایه
و مکث گزارشگر...
این
صبحی بود
با تاریخ پشت سرش
که نه می رسد
نه می گذرد.
+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم شهریور 1390ساعت 12:4 توسط مهدی ایمانی مهر
|
پای پنجره
درختی کهن سال
با شاخههایی جان گرفته از جان پدر
... و دستم خالی بود
وقتی دور باغچه
خندهی کودکان همسایه
از شاخههای درخت گلابی بالا می رفت.
من
دنبال سنگ بودم
چشم انتظار پرندهای تنها...
این شد که پای درخت ، خشکیدم
وقتی بر شاخه / صدای لواشک می داد
و فکر نمیکردم روزی بیاید
که با تمام پیالههایم
هم سنگ باشد...
و بشکند ابروهایش
سطری را
که به نامش شروع شد!
حالا نبود و
درخت
دردش گرفته بود
از پاییزی به درازای چند سال!
به سرم زد / شمال
باید فراموش میکردم
آنچه را که فکر نمیکردم...
در جاده ایست بود و عوارضی...
و بازرسی...
و نام پدر را پرسیدند.
من سردم بود.
طفره رفتم و برگشتم
زدم به کوه
بی خیال دریایی که ماه و بی ماه
آب از آب تکان نمیخورد...
تنها بودم
تنها
مثل حرفی معطل
میان سطر و گلو.
به سرم زد سقوط
از تمام جهات جهان
تمام تقویم
تا بدانم این ماه از کجاست
که چنین سرگردانم
***
پاییز
با روزنامههای مچاله اش
کوچه را گز می کرد
و در رقص باد با چادرسیاهها
شعفی نبود.
دوباره مثل همین حلا
دلم گرفت...
دریا
فقط دریای جنوب
حالا کالسکه ای بر فراز صخره ها
و من
بی آن که پاچه های شلوارم را بالا زده باشم
چون نقطه ای بر سطر ساحل.
تا دست مد کدامین ماه
مرا به قلب دریا ببرد...
هفته ای از مرداد 90
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم مرداد 1390ساعت 15:8 توسط مهدی ایمانی مهر
|
1.
از تیر
تا دیوار...
دروازههای کودکی
قراری ساده
برای تعریف مرزها
و پرتاب کفشی
که پای توپ تقلب را به زمین وا کرد
شب
لابه لای برفک و تصویر
{ معجزه ی سیاه و سفید پارس! همین هم غنیمت بود}
سرگرم فرشتگان آبی و سپید
خدا
مجسم مطلق بود
با دستان دیه گو
و ما برای قهرمان شدن
آمده بودیم
2.
تیر
تا شهریور
بی مشق و بی خیال
بی خیال که نه!
فکر روزهای آخر شهریور
و کوچهای که پسرهایش را
باید
به جوخههای مدرسه بسپارد
... و هوا
دوباره خیلی زود
تاریک خواهد شد...
3.
از تیر...
تا بهمن...
پنجاه و هفت!
سیگارهای سیاسی
پدر همیشه درست گفته بود
شاعر جماعت
رفیق آدم نمیشود
و کره خر
همیشه بهانهای برای خر نشدن داشت
...
4.
از دیوار...
تا دیوار...
عدد
نشان نمیدهد
سه در چهار این تنهایی را
سخت نیست حدس آخر بازی...
بهمن ۱۳۸۹
+ نوشته شده در شنبه چهاردهم اسفند 1389ساعت 10:58 توسط مهدی ایمانی مهر
|
