زير سايه درخت انجير خواهم مرد

در "يك روز روشن روشن " 

و فقط نگران سيگار سوزان لاي دو انگشتم هستم

كه مبادا پيراهن يا شلوارم را ناغافل بسوزاند

زير سايه درخت انجير خواهم مرد

در حاليكه سايه ام با سايه­اش يكي شده

خودم با خاكش يكي خواهم شد

و آن آخرين انجيري كه در دهانم گذاشته ام

همان شيرين ترينشان است

زير سايه درخت انجير خواهم مرد

مثل عمو حبيبم

كه با واپسين دود سيگارش پيچ خورد و رفت

و حتا قيد چاي تازه دم عصر را هم زد

                       بي درود و بدرودي

پس بيا برويم غول زيباي من!

زير برگهاي گسترده درخت انجير  

            تا با همين واژه ها كه داريم

                           بناي خانه­اي بنهيم!

این دلتنگی گهگاه

هوای سرد صبحی است

که کلاهم را

تا روی گونه به پایین کشید

من رفتم

با چشمانم

و از روی پل گذشتم

با کوله باری از کتاب و خواب و ترانه

و خیال ابروهایی که امروز...

...پیوستگی گذشته را ندارد.

من رفتم

تا پشت سرم فرو بریزد.

بیست و ششم مهر ۱۳۸۸

 تكان دهنده بود

                        زلزله

باران خيس مي­آمد

رنگهاي متحد يعني نيرنگ

و تنها يك صدا

خيال آفتاب پشت پيشاني

پت پت مي­كند

و پرده­هاي درون كنار نمي­رود

به لبخندي كشاندمت

چون موجي

به صخره چشمانم زد و

                        باز برگشت

تو را به خواب حلزونها

بر برگهاي بهارنارنج خواندم

ديگر برنگشتي پس؟

كنار ساحل هر موج لبخندي است

هر سنگ آغوشي

و اين است كار من

            فرو رفتن در گردابهاي خواب

مي خواستم سايه ام را نقاشي كنم

اما او طفره مي رفت

مي خواستم از او جدا شوم

اما او نمي خواست

و در شبي كه سياه تر بود از مستي

با سايه هاي ديگر

          خوش مي گذراند

بي آنكه مرا به سايه هاي ديگر معرفي كند

بي آنكه با من سخني بگويد

او انگار مرزهاي تن نبود

از پس آفتاب يا نرمه هاي نور

سايه سايه بود و

در آن همه چيزي پژواك مي يافت

این نشستن نیست

وقتی نشسته ای

منتظر معجزه ای

میان رفت و آمد این همه کرگدن

         که مهره های گردن شان

           با چرخیدن بیگانه ست.

بعضی چیزها هیچوقت تغییر نمی کنند.

بعضی وقت ها      هیچ چیز...

چطور می شود که پنجره ای    باز

درست    روبروی این پنجره 

                        باز شود. 

اردیبهشت ۱۳۸۸

خيالهاي سبزشان دود مي­شود و

برگهاي سرخشان مي­ريزد

چنارهاي بلندترين خيابان طهران

توي صفي كه تا تجريش ادامه دارد

                                      در انتظار قطار هستند

گربه­هاي ميدان راه آهن نگرانند

من نگرانم

ما دوست داشتيم به آنها بگوييم

از كنار ما ...

اما افسوس!

انگار همه رفتن را مي­خواسته­اند

                                   هميشه

                                            فصل به فصل

دوازدهم اسفند يكهزار و سيصد و هشتاد وهفت

در همان خيابان بلند

آرام...

آرام آرام همین گوشه بمیرم را زل زده ام

اگر

اتفاقات بیرون آغوشت امان بدهند

این همه هیاهو   که هیچ!

همین گوشه در من هزار کنج می شود

که روز و شب اش

بی خورشید و ماه بگذرند

آرام آرام...

از اینجا بیرون

چه بی جا

چقدر جا مانده ام.

۲۲ شهریور هشتاد و دو

خورشيد از پس هر چيزي طلوع مي­كند

از پس دوكوهه­ها

از پس پيردالو

استوار و نازك خيال

دست بر زانوهاي دشت عباس ستون مي­كند

از پس بيشه­هاي چم هندي

بالا مي­آيد خيس و خل

از اعماق دريا

از پشت خوابها

و سايه­هاي خواب

                      بلند

                         كه مي­سرند

صبح مي­آيد

تو بيدار مي­شوي

نگاه كن كه خورشيد

چگونه از پشت چشمها

چگونه از ميان ابروان تو ...

شگفتا!

با همه اشكي كه نشاندم

                       درختي نمك نروييد

 كجاها كه از سر گذشتن

چه ها كه از زانو / عبور ...

و آنگاه چون سوی باد باغ نورد برمي­­رفت

در کوچه های نابینا

"من" شتري ره زده بيش نبود

در ديده­گان ابرها

در كوهان سراب

 بي "الارض و السماوات"

و نه

       شايد ساربان

شتري كه بر ستارگان مي­رانديدش

اي منجمان نقطه­باز در چراگاه سرمه­ي گيتي!

 تف كنيد تخم نور را!