تهران را با «طای دسته دار» که بنویسی

بر می گردم به کوچه باغ خاکی

                            خانه پدری

سه نسل   ریشم را می تراشم و

                                   همانجا

                 از روبروی آینه جم نمی خورم

                  تا دق الباب آمدنت...

... کل می کشند و

   سرمه و سرخاب می کشند و

   توی لباس دامادی    پدرم    چقدر شبیه من بود.

   آنقدر منتظر چیزی بود

    که چند سال بعد 

   درست   وسط میدان انقلاب

                           دارش زدند

                            حول خیال و حوالی دروازه دولت امروز!

گفته بودم که از روبروی آینه جم نمی خورم

قهوه قجری     به سلامتی کلاه پهلوی

فنجان من به لب رسیده

          تا دق الباب آمدنت

                            بهار ۱۳۸۲