تبليغاتX
بی ایوان

دوباره باز خواهم گشت به نغمه­هاي تو

اي خاك نيك!

اي سرزمين ملوسم!

و دوباره از تمام لولوهاي تو خواهم ترسيد

و تمام ديوهايت را به مبارزه خواهم خواند

و ديگر هيچ چيز در جنگل سرد و سياه فراموشي من گم نخواهد شد

 

و اگر شهيد شدم

نغمه­هاي تو به من بازخواهند گشت

به تنم

وقتي در آخرين جا ماوا گزيند

با مهر و ماه تمامش

و آنگاه ديگر از همه نامها رها خواهم بود

 

اي سرزمينم!

اي مزار مهربانم!

ريشه شراب جشنهاي آينده­ات را

براي كودكان پير خود اينك

در ششهايم بدوان

 

كه آن آخرين هم آغوشي است

و پس از آن همه آغوش خواهد بود

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم آذر 1387ساعت 17:12  توسط آرش سالار  | 

                                                                               

ديوانه مي‌كند

فكر تو با يك سبد ماهي از دريا برگردي

ول نمي‌كند صدايت را

در موج بپيچد باد و

من

ديوانه برقصيم!

 

روي صخره

زوزه مي‌شوم و نصيبم نمي‌شوي    از خواب / پلك مي‌زنم و

                                                              همه جا هست  

 رد پايت 

 موج را مي‌برد تا دور و

 من

 روي دماغه

 بو مي‌كشم ترا در باد    مي‌پيچد صدايت / از دور

                                                          پيداست    رفته‌اي.

 

ماهي .... ماهي....!

چهار جمعه بازار مي‌گذرد.

تمام بندر را سياه پوشيده‌ام.

ماهي...

ماهي...

ماهي...

 

زمستان 1381

 پ.ن:

 عقب نشینی سطرها دلیل عقب نشینی من نیست.

+ نوشته شده در  جمعه هشتم آذر 1387ساعت 17:55  توسط مهدی ایمانی مهر  |