آرام...

آرام آرام همین گوشه بمیرم را زل زده ام

اگر

اتفاقات بیرون آغوشت امان بدهند

این همه هیاهو   که هیچ!

همین گوشه در من هزار کنج می شود

که روز و شب اش

بی خورشید و ماه بگذرند

آرام آرام...

از اینجا بیرون

چه بی جا

چقدر جا مانده ام.

۲۲ شهریور هشتاد و دو

خورشيد از پس هر چيزي طلوع مي­كند

از پس دوكوهه­ها

از پس پيردالو

استوار و نازك خيال

دست بر زانوهاي دشت عباس ستون مي­كند

از پس بيشه­هاي چم هندي

بالا مي­آيد خيس و خل

از اعماق دريا

از پشت خوابها

و سايه­هاي خواب

                      بلند

                         كه مي­سرند

صبح مي­آيد

تو بيدار مي­شوي

نگاه كن كه خورشيد

چگونه از پشت چشمها

چگونه از ميان ابروان تو ...