زير سايه درخت انجير خواهم مرد

در "يك روز روشن روشن " 

و فقط نگران سيگار سوزان لاي دو انگشتم هستم

كه مبادا پيراهن يا شلوارم را ناغافل بسوزاند

زير سايه درخت انجير خواهم مرد

در حاليكه سايه ام با سايه­اش يكي شده

خودم با خاكش يكي خواهم شد

و آن آخرين انجيري كه در دهانم گذاشته ام

همان شيرين ترينشان است

زير سايه درخت انجير خواهم مرد

مثل عمو حبيبم

كه با واپسين دود سيگارش پيچ خورد و رفت

و حتا قيد چاي تازه دم عصر را هم زد

                       بي درود و بدرودي

پس بيا برويم غول زيباي من!

زير برگهاي گسترده درخت انجير  

            تا با همين واژه ها كه داريم

                           بناي خانه­اي بنهيم!

 تكان دهنده بود

                        زلزله

باران خيس مي­آمد

رنگهاي متحد يعني نيرنگ

و تنها يك صدا

خيال آفتاب پشت پيشاني

پت پت مي­كند

و پرده­هاي درون كنار نمي­رود

به لبخندي كشاندمت

چون موجي

به صخره چشمانم زد و

                        باز برگشت

تو را به خواب حلزونها

بر برگهاي بهارنارنج خواندم

ديگر برنگشتي پس؟

كنار ساحل هر موج لبخندي است

هر سنگ آغوشي

و اين است كار من

            فرو رفتن در گردابهاي خواب

مي خواستم سايه ام را نقاشي كنم

اما او طفره مي رفت

مي خواستم از او جدا شوم

اما او نمي خواست

و در شبي كه سياه تر بود از مستي

با سايه هاي ديگر

          خوش مي گذراند

بي آنكه مرا به سايه هاي ديگر معرفي كند

بي آنكه با من سخني بگويد

او انگار مرزهاي تن نبود

از پس آفتاب يا نرمه هاي نور

سايه سايه بود و

در آن همه چيزي پژواك مي يافت

این نشستن نیست

وقتی نشسته ای

منتظر معجزه ای

میان رفت و آمد این همه کرگدن

         که مهره های گردن شان

           با چرخیدن بیگانه ست.

بعضی چیزها هیچوقت تغییر نمی کنند.

بعضی وقت ها      هیچ چیز...

چطور می شود که پنجره ای    باز

درست    روبروی این پنجره 

                        باز شود. 

اردیبهشت ۱۳۸۸

خيالهاي سبزشان دود مي­شود و

برگهاي سرخشان مي­ريزد

چنارهاي بلندترين خيابان طهران

توي صفي كه تا تجريش ادامه دارد

                                      در انتظار قطار هستند

گربه­هاي ميدان راه آهن نگرانند

من نگرانم

ما دوست داشتيم به آنها بگوييم

از كنار ما ...

اما افسوس!

انگار همه رفتن را مي­خواسته­اند

                                   هميشه

                                            فصل به فصل

دوازدهم اسفند يكهزار و سيصد و هشتاد وهفت

در همان خيابان بلند

خورشيد از پس هر چيزي طلوع مي­كند

از پس دوكوهه­ها

از پس پيردالو

استوار و نازك خيال

دست بر زانوهاي دشت عباس ستون مي­كند

از پس بيشه­هاي چم هندي

بالا مي­آيد خيس و خل

از اعماق دريا

از پشت خوابها

و سايه­هاي خواب

                      بلند

                         كه مي­سرند

صبح مي­آيد

تو بيدار مي­شوي

نگاه كن كه خورشيد

چگونه از پشت چشمها

چگونه از ميان ابروان تو ...

شگفتا!

با همه اشكي كه نشاندم

                       درختي نمك نروييد

 كجاها كه از سر گذشتن

چه ها كه از زانو / عبور ...

و آنگاه چون سوی باد باغ نورد برمي­­رفت

در کوچه های نابینا

"من" شتري ره زده بيش نبود

در ديده­گان ابرها

در كوهان سراب

 بي "الارض و السماوات"

و نه

       شايد ساربان

شتري كه بر ستارگان مي­رانديدش

اي منجمان نقطه­باز در چراگاه سرمه­ي گيتي!

 تف كنيد تخم نور را!

شايد به ارتفاعات برج بلند سفيد رفت

كنار "كولر"هاي آبي خاموش

آرنج زده به نشتي­هاي شهر

نگاهي انداخت به سلامي / كه مه مي­كرد

از سرخي آمده

به سپيدي رفته- گل انداخته ماهيچه­هايش

در سرماي زير پيراهن قرون

بازوانش را كشيد

آسمان قوس برداشت

تا دور بنمايد زمين

كه تن به مستي داده بود

چه سلامي به باد!

باد زوزه وركشيد

انگار در طولاني ترين شراب سال

كه رها كرد از چله، آرش

چه مستي كوتاهي براي زمين

تا وزن اين آزادي... !

شايد به ارتفاعات ورسك رفت

يا ساباتان

مي­لرزيد سينه­هاي دختري در نيم پرده

۱-

 پشت اين مردمك

غريبه‌اي براي رهگذران فال مي‌گيرد.

 مي‌پرسي چرا؟

آدم به رنگ خودش بميرد بهتر است

 تا تمام راه

خاكستري باشد.

... و چشم‌هايش به رنگ چشم‌هايش

و دست‌هايش مثل دست‌هايش

زاده مي‌شود...

۲-

 مثل رودخانه‌اي خاكستري

به خيابان‌هاي شهر مي‌ريزند و

پايشان رفيق سنگفرش مي‌شود.

 فقط يكي به آنطرف نمي‌ماند

كم كم       فكر مي‌كنم       نكند از ماست.

۱-

همه‌ي اين‌ها را غريبه توي دستم ديده بود

حتي بيشتر

شايد از تمام آسمان بيشتر ستاره توي چشمش بود.

...به رنگ چشم هایش می خندید

   شك نكن توي دستت خوانده

                        از خاكستري

                                        خبري...

۲ي پايان-

شب‌هاي ابري

آدم

هوس مي‌كند به رنگ باران بميرد

تا جنازه اش را کسی نشناسد

احتمال رنگ خودش را كه ورق بريزي

ماه

از شب‌هات فرار مي‌كند.

اين همه زحمت

فقط   به خاطر ديوانه‌اي ست كه ادعا مي‌كرد شاعر شده

نه!

پشت اين مردمك 

غير از كوري

رد پاي هيچ غريبه‌اي نبود.   

                                 ۲۴/۰۶/۱۳۸۲

دوباره باز خواهم گشت به نغمه­هاي تو

اي خاك نيك!

اي سرزمين ملوسم!

و دوباره از تمام لولوهاي تو خواهم ترسيد

و تمام ديوهايت را به مبارزه خواهم خواند

و ديگر هيچ چيز در جنگل سرد و سياه فراموشي من گم نخواهد شد

و اگر شهيد شدم

نغمه­هاي تو به من بازخواهند گشت

به تنم

وقتي در آخرين جا ماوا گزيند

با مهر و ماه تمامش

و آنگاه ديگر از همه نامها رها خواهم بود

اي سرزمينم!

اي مزار مهربانم!

ريشه شراب جشنهاي آينده­ات را

براي كودكان پير خود اينك

در ششهايم بدوان

كه آن آخرين هم آغوشي است

و پس از آن همه آغوش خواهد بود

گورستانی در زمین است

پدربزرگم

                        در آن

                        خفته

                                    برای ابد

و گورستانی در ماه

که رویاها...یم

ماهیگیر تورش را به دریا زده

                            و نمی­پایدش

موج آوازی از بر دارد

که برای صخره اندیشناکی می­خواند

و از دور

              فریادهای پیروزی

              هلهله پرندگان غروب

              و کشتی­هایی که بر آشوب دلش لنگر انداخته­اند

به دریا می­اندیشد نه به رزق و روزی

به آب و نه به تشنگی

به باد و

نه به ویرانی

به شراب نه به مستی

و آنگاه که دریا از دیدن ماه آه می­کشد

با خود می­خواند موج:

گورستانی در زمین است

گورستانی در ماه ...

آن روزها

كه پروانه هاي نگاهم

روي بوته­هاي بادنجان دو دو مي­زدند

و بر برگهاي تاريك مو

عشق مي­باختند

               تا شرابي گيراتر

 هيچ نمي­دانستم شبي خواهد رسيد

كه از ديدن ستاره شرم كنم

حالا از هرچه وابستن

از هر چه كم كاسگي ساقي­

و از بس بسيار بيش بودن

گذشته­...ام

و فقط هيزم آن روزها را مي خواهم...

آن دايره ها كه گرد خورشيد

                  - خواهر نژند پروانه هاي جهان -

                                  مي زدم

حالا از اين بالا

نگاه مي­كنم

به توده­اي

        از شاخه­هاي شكسته

        خاشاك پراكنده  

و شيرجه مي­زنم

                در آتشي كه مي­شد برافروخت

و طنين­ سقوط

پروانه­هاي سياهي هستند

كه از تنم اوج مي­گيرند...

برو

به ستاره برو!

در خاك ايجاد كردم اما نه با قلبم

در آن نفوذ نكردم با تنم

سرم گرم و

سرد است دلم

با چرخش چشمها بود

كه زمين مي­چرخيد

اما بچه

زل زده به خورشيد- در ساعت بي سايه

و آفتاب در درياي آرامش

خودم را در سفرهاي شما مي­يابم

و سنگ حاشيه

متن سلام من و

پلكهاي بي­پدربزرگ مي­شود

اين جاده كه در پيش گرفته­ايد

سايه­ايست

كه حول خود مي­چرخد

تاريخي كه پشت مرا خالي كرده­است

گواه من

آن ماه

به درازاي جاده

و لبخندش به بازارسياهي از ستاره

خودم را در سفرهاي شما

بازمي­يابم

به آن لكاته هرازگاهي سوگند

من مست بودم و

از شهوت دامنش گل دارتر

وقتي مي­رقصيدم

حالا

با چشمان سرخ

به آتش سلام مي­كنم

و دو نقطه كور جاده را

                        نمي­دوزم به هم

پشت سرم درياست

            فراموش مي­كنم

حالم خوب است

را

فراموش مي­كنم

و فقط

آخرين بار

كجا گذاشتمش...؟

اگر از خواب دوشين

            برخاسته باشم

كه بروم

به چنان روزي

كه چشم چپ و راست

            هم سوي نور نباشند

و نگردند بر يك مرام

اگر از خواب

سوار بر شش اسب شوم

كه از شش جهت

در زادگاه بادهاي موسمي

                  به هم برسم

كاشكي هرگز از چنين خواب خيسي

            برنخاسته باشم

كه در گاهنامه عمر دراز

از اضطراب تشنگي

عروسكي بذله گو ساخته­ام ...آه!

ببين كه اين جنين

چگونه پير مي­شود در رحم مادرش!

با نسیم چشمهات شکل ابری

مدعو خلوت کلمه، لخت شعر

میان کتابهایی که زبانم را نمی­دانند

به خیالم پذیرفتمت به این بازی

که با چه نامی جهان را شروع کنیم

در ظل این آفتاب

تو به هر نامی رقصیده­ای

با چشمان جیوه­ای

             بی­آغاز شمرده­ای

و روی ابروهایت

قوم بیگانه گیسوی تشنه

                 به آتش

    خانه می­سازند...

به نورهای ابدی چه نیازم بود؟

با صدایی از خفا برآمده و چشمان اسبی

که بینایی اش را نمک نمک 

                              می ریخت

به کی می بخشید؟

بیا بگیر این پرتوهای تاریکی را

ای بسته امتداد گیسوانت به راه!

آه...! اسب نازنینم!

در این قندان سفالی لعاب فیروزه­ای دفنت می­کنم

انگار که خاک را  بر دوشت بپیچی

                                               مثل باد

بی چشم و بی دست و پا

بی گوش و هرز و مدهوش

با بلورهای لامکان

سر سپرده به آغاز

    پای در پایان

    به هیچ سو می نگرد این رود

که گرفته ستاره­ها را

           با خود نمی­برد اما

در شب مهتابی

یا روز پر آفتاب

باشد که سنگ بخواند

           پرنده تاب بیاورد

باشد که بچرخد چرخ روزگار

در جاده­های اندوهگین ما

    چرا حرف نمي­زني؟

كتاب كه ورق مي­خورد

فقط زبان مي­زني انگشت را    ورق

عمود

      مقابل بيني

                   هيس...

تا ورق كه مي­خوري

 نپرسم چرا حرف نمي­زني.

اصلا شايد اشتباه شده ...

كسي اينجا نيست ؟؟؟

اشياء اصواتي هستند كه از دهان من كه نيستم خارج نمي­شوند.

فقط تو      دوم شخص قدرقدرت    هستي

و از اين به بعد

تمام پنجره­ها بايد براي تبريزي­هاي پياده­رو

زيرنويس " سوسوري " بنويسند .

قبول !

براي حرف زدن دير است .

بايد لباس نظام بپوشي و

عرض كتابخانه را  قدم ...

روي صفحه گرامافون

صداي سوزن

بلندتر از صداي بنان مي­خواند.

قدم زدن در باغ چشمانت

درختان آبی و چشمه­های سپید

پرندگانی که از بام شور مژگانت

           پریدند

خواب بد ديده­اي...می­دانم...

    آرش سالار     

از قصر بلور

و شاهزاده اي كه حجابش آينه

روز قصه كه به نيمه رسيد

شب ستاره نداشت

و مادربزرگ

حوصله...

... این معدن عظیم

با هزاران هزار کارگر بی خیال!

                   دست در جیب....

وقت خاکستر

         ...به خاک گفتم.

            آرش سالار

توده‌ی پاره پاره‌ی ابرها را نمی‌فهمم

و زن‌هایی که به من تجاوز کرده‌اند

با حوصله آب قیچی می‌کنند

در رودخانه‌ای که

                       علت پل‌ها نیست

می‌خواهم کوچه باشم

و دوازده بار عاشق دختر کویری پررنگی شوم

                             که ابر را سکوت می‌کند.

حامد تطهیری- بهمن 84

كه تا فرحزاد رفتم و

چاي داغ ، زير قفس قناري و

برگشتنم با خداست...

اگر بي خدا برگشتم

نه به كوه     شك كن

نه به اين همه قرص خواب.

روي تاقچه /عكس زير

                متعلق به فرديست كه  مدتهاست از خانه خارج شده كه سيگار بخرد.

براي خانه

پلاك و

 زنگ و

 براي اين همه گربه

             ديوار بخرد.

از يابندگان 

 تقاضاي خير و بركت و هر شب جمعه خيرات براي همسايه وعرق خرما براي ورثه و

                        ... نامبرده ، دجار اختلال گراس مي باشد.

لب تر نكن

كه چاي گلستانم آرزوست

زير

   قفس

         قناري.

                                             تير ۸۰

روی خط افق

رژه می روند...

...گذرنامه ی خورشید

باطل شده .

مگر این بادبان ها به دادمان برسند

ناخدا فریاد زد

بیرق ها را بخوابانیم بهتر است

باد کم می آوریم

□□

روز بخوابیم و شب برویم بهتر

چادر به سر

          با سایه یکی می شویم 

          تا باد هم بویی از ما نبرد

من گفتم

□□

نه!

پاروی دستها افاقه نمی کند

انگشت عرشه ناخدا را نشانه گرفته بود

حرکت / هیچ

جز فرو غلتیدن چند قطره عرق

بر پیشانی پیرترینشان

که از عاقبتشان

خوبِ

        خوب

□□

هنوز زنده ام

یعنی روز می خوابم و شب

                           با سایه یکی می شوم

اما گاه گاهی

دچار چیزی / کابوس

                   می شوم  

                     که تلخِ

                              تلخ

وقتی می پرم

دستانم بوی خاک می دهد

خراش می خورم

و بر پیشانیم

چند قطره درشت ...

                                 ■■                                     1384

گستره ی نبرد

دو شیر شرزه پنجه در پنجه اند بر نقش بیرق و

                                                           ما

                                                           دشمن مان

                                                           هنوز نیامده...

اين اتفاق

 بهانه خوبی برای چشم بود

                که بچرخد و

                  بميرد

                  روی گل کنج فرش

: زنبوری که از مقابل چشمان تو / در عکس

                               به زمين افتاد

                                             ■■

مهدی ایمانی مهر ۱۳۸۳

ريشه درخت

آغشته به شوق کشنده زندگی ست.

و خاک

صدايم می زند

از ميان شعر برخيزم

                سپيدپوش

من

از رگ درخت کشيده می شوم

            گياه جوانه می زند 

                   و کتابی

                       قطورتر می شود

مهدی ایمانی مهر- ۱۳۸۳

خشکه شعر و

بی علف، صحرا

و شبانی که گم کرده نی لبکش را

دلکش را

: هی گرگ!

تو برای رمه بخوان آواز

که رمه، هفت سال خشک

چرا کرد

هفت دشت بی چرا

ليک

شامگاه ششم بی شعر

بره، پستان به دهان باد هم نمی گيرد

زو ... زو ...
زوزه بکش

□□

کدخدا غصه نخور

خواب ديده ام هفت گاو فربه خريده ایم

هفت گاو اخته پر زور

بهار

دوباره دار می زنيم قالی ها را

و پسران دروگر، بر دامن گندمزار

و دختران چشمه به دوش

در آغوش کوزه ها

کدخدا ...

□□

شامگاه نيمه پاييز بود

شامگاه ششم بی شعر

زمستان

خواب رمه آواز گرگ بود و

بهار

همين هفت گاوِ

لاغرمان

هم ...

■■

مهدی ایمانی مهر- ۱۳۸۰