به نورهای ابدی چه نیازم بود؟
با صدایی از خفا برآمده و چشمان اسبی
که بینایی اش را نمک نمک
می ریخت
به کی می بخشید؟
بیا بگیر این پرتوهای تاریکی را
ای بسته امتداد گیسوانت به راه!
آه...! اسب نازنینم!
در این قندان سفالی لعاب فیروزهای دفنت میکنم
انگار که خاک را بر دوشت بپیچی
مثل باد
بی چشم و بی دست و پا
بی گوش و هرز و مدهوش
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم شهریور 1386ساعت 13:25 توسط آرش سالار
|
