آن روزها

كه پروانه هاي نگاهم

روي بوته­هاي بادنجان دو دو مي­زدند

و بر برگهاي تاريك مو

عشق مي­باختند

               تا شرابي گيراتر

 هيچ نمي­دانستم شبي خواهد رسيد

كه از ديدن ستاره شرم كنم

حالا از هرچه وابستن

از هر چه كم كاسگي ساقي­

و از بس بسيار بيش بودن

گذشته­...ام

و فقط هيزم آن روزها را مي خواهم...

آن دايره ها كه گرد خورشيد

                  - خواهر نژند پروانه هاي جهان -

                                  مي زدم

حالا از اين بالا

نگاه مي­كنم

به توده­اي

        از شاخه­هاي شكسته

        خاشاك پراكنده  

و شيرجه مي­زنم

                در آتشي كه مي­شد برافروخت

و طنين­ سقوط

پروانه­هاي سياهي هستند

كه از تنم اوج مي­گيرند...

برو

به ستاره برو!