شايد به ارتفاعات برج بلند سفيد رفت

كنار "كولر"هاي آبي خاموش

آرنج زده به نشتي­هاي شهر

نگاهي انداخت به سلامي / كه مه مي­كرد

از سرخي آمده

به سپيدي رفته- گل انداخته ماهيچه­هايش

در سرماي زير پيراهن قرون

بازوانش را كشيد

آسمان قوس برداشت

تا دور بنمايد زمين

كه تن به مستي داده بود

چه سلامي به باد!

باد زوزه وركشيد

انگار در طولاني ترين شراب سال

كه رها كرد از چله، آرش

چه مستي كوتاهي براي زمين

تا وزن اين آزادي... !

شايد به ارتفاعات ورسك رفت

يا ساباتان

مي­لرزيد سينه­هاي دختري در نيم پرده